I.s.m. Veldman Journalistieke Producties / Persbureau Leeuwarden

Op deze pagina presenteert www.bilgaardnet.nl u actualiteiten en achtergronden gedurende
de werkzaamheden in de Mondriaanwijk

Wilt u reageren op onderstaande items, klik dan hier

Overname van deze artikelen is toegestaan onder bronvermelding
www.bilgaardnet.nl

________________________________________________________________________________

 nr. 10

Alberto Kinderman actief in de Mondriaanwijk

'52 zorgprojecten? Doe er 20 en doe ze goed'

 

‘In de Leeuwarder Mondriaanwijk wil ik een buurteconomie opzetten. Met een buurteconomie betrek je de inwoners bij praktische zaken in het buurt zoals: het onderhouden van het groen, de beveiliging van de buurt, het regelen van verhuizingen en andere diensten. Ook zou ik graag willen zien dat er kleine bedrijfjes gevestigd worden in de buurt. Dat is belangrijk voor de onderlinge samenhang tussen de bewoners en voor de kleine ondernemers die daardoor perspectief geboden wordt.' Leeuwarden zou zich moeten concentreren op minder projecten. ‘Er werden vorig jaar naar schatting zo'n 52 projecten in de zorg gedraaid. Ik zeg: doe 20 of 25 en doe dat goed. We moeten stoppen met iedere keer het wiel opnieuw uit te vinden.'

Alberto Kinderman is eigenaar/adviseur van Zorggroep Kinderman uit Grou. Zijn organisatie is betrokken bij de Mondriaanwijk in Leeuwarden. ‘Wij zijn nu anderhalf jaar bezig in de wijk en hebben de bewoners van 150 van de 170 woningen bezocht. Het is een wijkje waar veel bewoners nog iets met elkaar hebben, de sociale cohesie is er groot.'

De harde cijfers wijzen uit dat de Mondriaanwijk als het afvalputje van Leeuwarden heeft gefunctioneerd en dat hierin nu verandering moet gaan komen. Met de afbraak van een deel van de wijk zal ook het gedrag van de bewoners veranderd moeten worden. Tien procent van de bewoners houdt zich bezig met criminele activiteiten; veertig procent is bevattelijk voor dit soort bezigheden. Kinderman: ‘Dat is een groep mensen die af en toe in verleiding gebracht wordt door het gemak waarmee de criminele groep opereert. Die groep zit op de wip en vraagt zich af: doe ik mee met de criminaliteit of maak ik nog wat van mijn leven. Met vijftig procent van de mensen gaat het gelukkig goed.'

Alberto Kinderman houdt van een praktische aanpak die wat hem betreft snel uitgevoerd moet worden. ‘Ik loop regelmatig met wijkagent Ruurd Eckhart en Jefrey Snel van de woningbouwcorporatie door de wijk. Even kijken hoe de wijk ervoor staat. Er wordt wel goed gehandhaafd, maar kleine futiliteiten kunnen anders worden benaderd. Ik ben er een voorstander van om niet alles te juridiseren. Veel is met onderling overleg op te lossen. Om meteen naar de politie te stappen is een slechte zaak. Eerst zullen bewoners moeten proberen het conflict onderling zelf op te lossen. In veel gevallen kan dat ook. Ik zeg vaak: heb je het hierover wel met je buren gehad? Je moet conflicten niet laten escaleren, maar ze pragmatisch oplossen.'

De bewoners in een buurt als de Mondriaanwijk zijn arm. Vaak stoppen ze het ene financiële gat met het andere. ‘Ze worden gekgemaakt door de aanbieders van bijvoorbeeld energie. De wirwar ontstaat als ze overstappen is bijna niet meer te ontwarren. Veel voordeel levert het allemaal niet op. Het gevolg is wél dat er incassoprocedures ontstaan die de rekening alleen maar verhogen. Ik ben voor een sociale incasso waarbij het stapelen van de rekeningen wordt tegengegaan. Dit systeem moet veranderen. We zijn hierover in gesprek met de Leeuwarder deurwaarders van Incassade. Incassade is hier ook een voorstander van. Maar voor alles geldt preventie en voorlichting. Preventie kan veel leed voorkomen. Leg de mensen nu eens duidelijk uit hoe het allemaal zit.' 

Onlangs stak Kinderman zelf nog de handen uit de mouwen bij de verhuizing van een echtpaar afkomstig uit Vietnam. ‘Ze hadden geen idee hoe ze een verhuizing moesten organiseren. Met een ploeg zijn we naar deze mensen toegegaan en hebben ze verhuisd naar een wisselwoning in Camminghaburen.' Kinderman bestrijdt dat de mensen met deze hulp te veel in de watten worden gelegd. ‘In dit geval bleek het inderdaad dat de mevrouw in haar woning ging wijzen waar de spullen moesten komen te staan. Dan wordt haar verteld dat het wel de bedoeling is om - met als voorbeeld de hulp bij verhuizing - nu zelf aan de slag te gaan om het een en ander te regelen.' Veel valt er volgens Alberto Kinderman nog te regelen. ‘Mensen met een WWB-uitkering zouden in een participatietraject mee kunnen helpen met praktische zaken. Er ligt al een kant en klaar plan klaar met de vraag of mensen mee willen helpen met het ondersteunen van de mogelijkheden die wij bieden. Dit levert naast voldoening uit het werk ook nog een kleine financiële bijdrage op. De consulent van de sociale dienst zou hen behulpzaam kunnen zijn.'

Kinderman, van professie psychiatrisch verpleegkundige, ziet allerlei oplossingen om de leefbaarheid in de probleemwijken terug te brengen. ‘Ik zie ook veel in een gezamenlijke moestuin - van die verschrikkelijke voedselbank moeten we af - en ook in het opzetten van een uitleencentrum voor materiaal. Als je constateert dat mensen hun tuin niet onderhouden moet je je ook afvragen of ze daarvoor wel het geschikte materiaal bezitten. Als je weinig geld hebt, koop je geen schoffel of grasmaaier. Zo zou een deel van de verhuispremie beter besteed kunnen worden aan het opzetten van een buurtbedrijf.'

Bij de politiek constateert Kinderman enige twijfel maar bij het bedrijfsleven ontmoet hij juist enthousiasme. ‘Ik zet de mensen centraal en die aanpak spreekt aan. Je moet ervoor waken dat het proces regeert en dat je de mens vergeet. De Mondraanbuurt zal weer moeten integreren in de rest van de wijk. Bovendien moet je oppassen dat er niet weer nieuwe afvalputjes in de stad ontstaan. Welke dat zijn? Ik zie veel woningen te koop in Huizum-west. Let op de Humaldastate en Kingmastate in Camminghaburen en de Valeriusstraat. Maar ook de pas opgeknapte Vrijheidswijk moet je goed in de gaten houden, anders takelt de boel zo weer af.'

De optimistische Alberto Kinderman ziet volop kansen, ook bij het mogelijke samengaan van Leeuwarden en een deel van Boarnsterhim. ‘Burgemeester Crone kwam met een advies voor Boarnsterhim. Maar ik heb ook een advies voor hem: wij willen Leeuwarden oppimpen. We zien mogelijkheden voor extra werkgelegenheid voor de inwoners van de stad. Denk eens aan zorgtoerisme, ook daarvoor hebben we plannen klaarliggen. Ook het aanleggen en onderhouden van een moestuin zien we als een verrijking. Ook de omgeving van Grou leent zich prima voor het opzetten van een groot tuinbedrijf waar mensen hun eigen producten kunnen verbouwen en waar werkgelegenheid ontstaat. Dat zijn nu precies de taken die mensen prettig vinden en waardoor hun leven weer inhoud krijgt. Zaken met zaken verbinden, dat is een van de mooiste dingen die er is.'

 

nr. 9

Bram Arnold: gemeente moet kennis in eigen stad aanboren

Mondriaanwijk wordt nooit een keurige wijk met doorsneebewoners

Verwonderd kijkt de Leeuwarder onderzoeker Bram Arnold naar de notitie die hij in 1988 over de Leeuwarder Mondriaanwijk, toen nog de Meenthe geheten, schreef: ‘Je ziet alles wat je twintig jaar geleden hebt bedacht gewoon weer voorbijkomen.'  Zijn belangrijkste aanbeveling van toen was om met de nieuwbouw van de woningen ook de aanpak achter de voordeur te realiseren. Die aanbeveling wordt nu pas uitgevoerd. ‘De val waar je iedere keer in trapt is de keuze voor de kortdurende ingrepen. Dat kan hier niet. Je moet jarenlange trajecten opzetten. Je moet durven. Ik heb het wel tegen Oebele Herder, van de gemeente  eveneens betrokken bij het project Mondriaanwijk, gezegd: dat we dit nu weer moeten doen is wel erg triest. We vergeten zo snel.'

De rapporten die in de wijkvernieuwing opduiken lijken allemaal sterk op elkaar, en toch zijn ze telkens net weer even anders. ‘Hoe dat kan? Bij iedere projectaanvraag zoeken de beoordelaars naar het woordje ‘nieuw'. Daar zijn ze op gefixeerd. Als dat er niet in staat, met nog enkele andere begrippen die op dat moment in zwang zijn, dan is het rapport voorhen niet interessant. Dus wat je doet als opsteller van zo'n rapport is het bestaande materiaal herschikken en met enkele moderne ingrediënten opnieuw presenteren.' Kortom een kwestie van: oude wijn in nieuwe zakken.

Ook de Leeuwarder onderzoeker Bram Arnold ontkomt er niet aan via deze methode aan werk te komen. Momenteel is hij actief binnen de gezondheidszorg in Drenthe. ‘Het is in veel gevallen als het gaat om het verwerven van werk met dergelijke rapporten een zaak van window-dressing.'

Van 1987 tot 1992 werkte de uit Groningen afkomstige psycholoog als opbouwwerker in de Meenthe. Hij was in dienst bij het Centraal Opbouworgaan, de dominante opbouwwerkinstelling die toentertijd onder leiding stond van Jim Schuyt. ‘Dat is nu de best betaalde voorzitter van de koepel van woningbouwcorporaties. Een slimme vent.'

‘De Meenthe kende heel veel leegstand. Zeventig woningen stonden er in die tijd leeg. Er woonden relatief veel allochtonen, ik had daar te maken met 21 nationaliteiten. De eerste voorstellen voor wijkverbetering gingen in de richting van: ‘zorg maar voor wat meer verlichting in de flats'. Verder ging het echt niet. Ik had me in de problematiek verdiept en zag schokkende zaken. Het was een en al verloedering. We zorgden voor een wekelijkse briefing met de wijkagent en de huismeester en daar hoorde je de verhalen. Je zag het ook gewoon met eigen ogen. Koelkasten die van het balkon naar beneden werden gegooid, het kon er allemaal. De problemen waren in de statistieken niet zichtbaar omdat de criminaliteitscijfers verdwenen in het grotere geheel van de wijk Bilgaard waar de Meenthe een onderdeel van vormde. Dat was bewust zo gedaan. Koppelde je die statistieken los, dan schrok je je rot. Maar niemand mocht dat toen hardop zeggen. De bestuurders staken hun kop in het zand.'

‘Vanuit de gemeente en de woningcorporatie werd gezegd: de S8 (de gesloopte flat langs de Dokkumer Ee) is uitstekend geschikt voor bewoning door studenten. Wat er in de wijk allemaal gebeurde, er viel wel eens een schot en er werd fors gedeald, werd gewoon ontkend. Tot ik een brief van de ouders van een studente kreeg. Die waren zich lam geschrokken. Die waren des duivels dat de gemeente hun kind in zo'n gevaarlijke omgeving had gehuisvest.'

‘In die tijd heb ik bij de gemeente aangedrongen om de wijk niet alleen fysiek aan te pakken maar om ook achter de voordeur bij de mensen zelf te gaan kijken. Ga ze vertellen dat ze een enorme puinhoop van hun leven maken. Dat was niet gemakkelijk, maar ze pikten het. Surinamers dachten dat het gewoon was om het afval over het balkon te kieperen, iedereen deed dat toch? Ga met mensen in gesprek en als je wat met je wijk wilt, dan moet je op alle fronten aanwezig zijn: opvoeding, werk, jongeren, speelvoorzieningen, woningen, openbare ruimte. Die aanpak moet je synchroon laten verlopen. Stap voor stap in een duidelijk plan van aanpak. Doe je dit niet, dan boek je uiteindelijk geen succes.'

‘We hadden in die tijd niet alleen te maken met crisiswerkloosheid, maar met structurele werkloosheid. Er waren kostwinners die gemiddeld twaalf jaar werkloos waren. Ik heb gewerkt in de Wielepôlle en op de woonwagenkampen, de problematiek kwam me bekend voor. We hebben in de Meenthe direct een projectbureau geopend en gezorgd voor herkenbare gezichten, ook erg belangrijk. We openden een wasserette om een praktische voorziening te realiseren en tegelijkertijd een ontmoetingsplek te creëren. Die actie ondernam ik toen de woningcorporatie Leeuwarden-Leeuwarderadeel opging in Beter Wonen. Ik stapte op adjunct-directeur Henk Deinum af en zei: we moeten praten.'

‘Het was mijn taak om de informatie voor de bewoners te regelen. Zij moesten weten waar ze aan toe waren. Dat moet je op een goede manier organiseren: informatie verzamelen en die op een snelle manier naar de bewoners toe brengen. We verzamelden als team alle informatie. Dat team bestond uit een wijkagent, een sociale dienstverlener, cultureel werkster, en ik was daar aan het werk als opbouwwerker en coördinator. Negentig procent van de bewoners kende ik in die tijd. Je viel bij de mensen binnen en informeerde ze over wat er speelde. Bewoners hadden zo een maximale stem in het geheel, er was een voortdurende terugkoppeling. Je moet steeds met elkaar in contact zijn.'

‘We maakten plannen voor een bovenwijkse speelvoorziening en een wijkgebouw. Door een stevige bezuinigingsronde ging dat allemaal niet door. De gemeente had grote stroppen met de Harmonie en het nieuwe stadskantoor. De directeuren gingen op de hei zitten strepen door de plannen. Voor de Meenthe betekende dat geen speelvoorziening en geen wijkgebouw.'

Arnold vindt dat bepaalde wijken voortdurend zorg verdienen over een lange periode. Hij vraagt zich af of dit in de Mondriaanwijk wel goed geregeld is. ‘Dat die buurt nu voor de tweede keer binnen korte tijd wordt aangepakt hadden we kunnen zien aankomen. Die wijk wordt regelmatig gemonitord en daarnaast spreek ik bewoners gewoon op de markt. Dat is een van mijn ergernissen: je had dit allemaal kunnen voorkomen. De problemen laat je te lang doorsudderen en plotseling wordt alle aandacht teruggetrokken.'

Volgens Bram Arnold moet men zich voor wat de nieuwe situatie van de Mondriaanwijk betreft geen illusies koesteren. ‘De Mondriaanwijk wordt nooit een keurige wijk met doorsneebewoners. Dat komt door het eenvoudige gegeven dat wanneer je woningen aanbiedt met lage huren je altijd bewoners aantrekt die minder kansen hebben.'

De structurele hulpverlening voor de bewoners zal moeten bestaan uit vier zaken:

1. je bent er voor de mensen

2. je geeft ze het gevoel dat ze er mogen zijn

3. je laat ze weten dat ze er toe doen

4. je kunt interventies en verbeteringen tot stand brengen

‘Binnenlopen, de boel inventariseren, dat is niet genoeg. Je verandert de problematiek niet in een maandje. Het zijn mensen die aan de rand zitten. Wordt de allochtone achtergrond wel serieus genomen? Integratie begint met het vertellen van verhalen. Je moet doorgaan en een vertrouwensband opbouwen. Je moet een aanbod neerleggen zoals de supermarkten het doen: dit zijn mijn producten, dit heeft u nodig. Kies uit de mogelijkheden'.

Arnold's advies aan de gemeente Leeuwarden: boor de kennis in eigen stad aan. Kennis die in veel gevallen al panklaar op tafel ligt.   

nr. 8

Jantina Tiemersma: ‘75 procent in Mondriaanbuurt heeft problemen' 

‘De bewoners weten vaak niet waar ze hulp moeten zoeken. Wij constateren dat de oplossing in veel gevallen niet al te moeilijk is.' Jantina Tiemersma en Trea Hempenius zijn de coaches voor de bewoners van de Mondriaanbuurt. Inmiddels hebben de twee coaches 145 gesprekken achter de rug. 

‘We kijken bij iedereen wat er speelt. In driekwart van de 170 woningen treffen we problemen aan. Mijn collega Trea is nu met een bewoner naar het kantoor van de Gemeenschappelijke Kredietbank, dan begeleid je die bewoner en legt uit hoe het allemaal werkt', zo vertelt Jantina Tiemersma. ‘Regelmatig contact is erg belangrijk, het gaat hen ook vaak om aandacht. Men wil even iets aan je kwijt. Dan zie je dat die gesprekken van belang zijn. De bewoners stappen enigszins opgelucht de deur weer uit en ze weten dat, wanneer ze dat willen, het contact blijvend is.'  

Volgens Tiemersma worden de bewoners nu de informatiepost actief is zelf ook actiever. ‘Ze komen met allerlei vragen op ons af, ook buiten de openingstijden van het kantoor. Dat gaat prima en hebben ze vragen die bestemd zijn voor Woon Friesland, dan sturen we ze naar de benedenburen.' Niet iedereen in de wijk heeft behoefte aan contact. ‘Er zijn er genoeg die zeggen: we redden ons zelf wel.' 

De Mondriaanbuurt kent vele nationaliteiten en dat leidt dikwijls tot communicatieproblemen. ‘De vragen die wij krijgen zijn vaak eenvoudig op te lossen. We weten de wegen te vinden.' Een grote groep bewoners zit in het hulpverleningstraject van de Gemeenschappelijke Kredietbank. Dat betekent voor hen dat ze jaren zeer zuinig moeten leven. ‘Het zijn mensen die gewoon niet met geld om kunnen gaan. Na zo'n traject bij het GKB worden ze weer aan hun lot overgelaten en zie je het weer verkeerd gaan. Anderen steken zich in de schulden als de wasmachine kapot gaat. Die sluiten een lening af of kopen op krediet bij Wehkamp, niet wetende dat ze een beroep kunnen doen op de bijzondere bijstand. Het zijn bewoners die vaak lijden onder een scheiding. Soms hebben ze kinderen die ook nog extra aandacht nodig hebben, in veel gevallen krijgen die les op scholen met speciaal onderwijs.'    

De onbekendheid van kwijtscheldingsregelingen, daar kijkt Tiemersma toch altijd nog van op. Ondanks het feit dat de gemeente hier regelmatig aandacht aan schenkt, zijn de geldbesparende regelingen onbekend. ‘Voor het waterschap en de reinigingsrechten kan kwijtschelding worden gevraagd. De papieren om dat aan te vragen kunnen wij zo invullen.'

Reactie op www.liwwadders.nl:

secretaris PELmaandag 15 juni 18:01

Je kunt ook niet anders van hulpverleners verwachten dan dat ze een schuldprobleem depolitiseren: alsof het geen kwestie is van (vaak) OOK te weinig inkomsten in wisselwerking met weinig orde hebben in de geldzaken in de zin van geen overzicht hebben op (bv) alle vaste lasten plus kennelijk niet weten hoe je soms je inkomsten soms wat kunt verhogen met de minimaregelingen van sociale zaken en de kwijtscheldingsregelingen van de gemeentelijke belastingen en waterschap. Niet onvermeld mag blijven de administratieve puinzooi die de Belastingdienst/Toeslagen er soms van maakt waarbij het ene kantoor soms niet lijkt te weten wat het andere kantoor doet... Dit resulteert in (vaak) terugvorderingen huur- en zorgtoeslag en ziedaar: de eerste shulden zijn er... En wat een arrogantie.. "We weten de wegen te vinden"... Welnu, schrijf eens wat bezwaarschriften als je een onterechte vordering tegenkomt en laat dat beschuldigende vingertje maar achterwege. secr. PEL

 

nr. 7

André Koopman van Woon Friesland: ‘We liggen al drie maanden voor op ons schema' 

‘Wij liggen al drie maanden voor op ons schema.' André Koopman, klantadviseur voor de bewoners van de Mondriaanbuurt, zit tevreden achter zijn bureau in de informatiepost in de Mondriaanstraat. ‘We hebben nu 38 gezinnen en alleenstaanden aan een wisselwoning geholpen, we moeten voor de bewoners van 8 woningen nog een plek vinden. De meesten gaan voorlopig naar De Kei.' 

Koopman houdt regelmatig spreekuur in de informatiepost aan de Mondriaanstraat. Wat hem betreft kan de sloop van het eerste deel van de wijk langs de Dokkumer Ee binnenkort starten. ‘Direct na de bouwvakvakantie gaan de slopers aan de gang. De bewoners die dat willen, en die dat hebben aangegeven, kunnen over een jaar hun nieuwe huis betrekken.' Een grote groep bewoners verkiest overigens aan andere stek. '60 van de 170 woningen komen leeg. Daar keek ik wel even van op', zo bekent Koopman, ‘maar ik denk niet dat het daar slechter van wordt.' De mensen die vertrekken doen dat om verschillende redenen. Ze hebben meer inkomsten omdat ze via bemiddeling naar een baan worden geleid, hebben geen zin om twee keer te verhuizen of zijn de wijk gewoon een beetje zat. 

Een van de bewoners die de wijkpost komt binnenvallen is meneer Catane van het Rietveldplein. Hij heeft bezoek gehad van een coach en beklaagt zich erover dat hij sindsdien niets meer heeft vernomen. ‘Die mevrouw is langs geweest, dat is nu al drie of vier maanden geleden, en ik heb niks meer gehoord.'  De bewoner van het Rietveldplein wil weten wat er gebeurt met zijn wensen. Hij heeft aangegeven om na de nieuwbouw een grotere woning te willen betrekken, bij familie in een andere straat in de wijk. ‘Ik wil van u het bewijs zien van het verslag dat die mevrouw heeft gemaakt. Ik wil naar nummer 145, dat is een woning met vier slaapkamers want ik heb er nu drie. Dat papier van die mevrouw heb ik ondertekend en dat wil ik nu zien.' Koopman legt uit dat de coach die bij hem langs is geweest heeft geïnventariseerd wat zijn wensen waren, dat staat in haar verslag. Dat betekent overigens niet dat aan alle wensen kunnen worden voldaan, maar Koopman geeft Catane mee dat er een grote kans bestaat dat hij krijgt wat hij wil. Hij geeft de bewoner te verstaan dat hij, als het goed is, informatie heeft gekregen via de nieuwsbrief waarvan er nu sinds de start van het project zo'n acht zijn verschenen. Koopman tot de bewoner: ‘Daarin staat het verloop van het project. U heeft aangegeven wat u wilt, maar nog niemand is geïnformeerd over de juiste toewijzing. Dat kan ook nog niet, want de nieuwe huisnummers van de woningen zijn nog niet bekend.' De bewoner van het Rietveldplein is gerustgesteld en kan leven met de informatie van de klantadviseur. ‘Uw plein is over drie jaar aan de beurt en u ontvangt tijdig bericht wat er precies gaat gebeuren.' 

‘De informatiepost voldoet goed', zo zegt Koopman, die in dienst is van woningbouwcorporatie Woon Friesland. ‘We zijn op dinsdag (10.30-12.30), woensdag (15.00-16.30) en donderdag (13.00-15.00) geopend en gemiddeld komen er zo'n acht bewoners langs.' Die komen met allerlei vragen over de toekomst van hun wijk en kunnen wanneer het gaat om zaken buiten de woning doorverwezen worden naar de coaches die op de eerste etage van de informatiepost zijn gehuisvest. 

Koopman: ‘Het gaat hier enorm voorspoedig. In de Vrijheidswijk, waar ik eerder werkte, was het lastiger, daarvan leren we nu. Daar stond men zeker niet te springen om de wijk te verlaten. Je had daar te maken met veel tegenstand. In de Mondriaanwijk worden de plannen omarmd. Ze hebben gewoon zin om te vertrekken.'

 

nr. 6

Mevrouw Ceder: ‘We worden niet serieus genomen'

‘Nee, de bewonerswerkgroep waarvoor ik mij heb opgegeven is nog niet bij elkaar geweest. Je hoort wel dat er dan geen belangstelling voor zoiets is, dat niemand iets wil doen, maar hier is het tegenovergestelde aan de hand: we hebben ons met enthousiasme opgegeven om te helpen en we horen niks.' Ook sinds het bericht over deze zaak enkele weken geleden gepubliceerd op Bilgaardnet.nl is er nog geen contact met de werkgroepleden opgenomen. 

In het informatieboekje ‘We maken er iets moois van ' over de wijkvernieuwing Mondriaanbuurt staan de namen van de bewonerswerkgroep keurig vermeld. Tijdens de vergadering, nu zo'n acht maanden geleden, meldden zich de dames Ceder en Antoni en de heren Nota en Marini. Allen waren zij bereid om zitting te nemen in de werkgroep. Een werkgroep die, volgens het informatieboekje ‘voor en tijdens de nieuwbouw de spreekbuis voor alle bewoners kan. Deze werkgroep zal bestaan uit vier bewoners, die samen met een klantadviseur regelmatig zullen overleggen over de voortgang van de nieuwbouw.' 

Weinig spreekbuis tot nu toe, zo moet mevrouw Ceder van  het Van Eesterenplein constateren. ‘Ik was er vol van toen we ons opgaven tijdens die vergadering in de Brandemeer. We hebben toen meteen al plannen gemaakt. We wilden het groen aanpakken en bolletjes planten om de buurt er wat fleuriger uit te laten zien. Er zou zwarte aarde worden besteld, maar ik heb niks gezien. Ik vind dat onzorgvuldig. Vorige week zijn ze van de onderhoudsdienst weer langs geweest. Ze hebben de bosjes die alweer hoog waren gegroeid weggehaald en daarbij is het gebleven.'  

Ceder vindt de gang van zaken teleurstellend. ‘Met twee buurvrouwen proberen we de straten hier schoon te houden, we vegen de boel regelmatig aan. Als de troep heel erg is, wanneer de bewoners het grof vuil buitenzetten, dan trekken we bij klantadviseur Jeffrey Snel aan de bel. Die moet dan in actie komen.' 

‘We worden niet serieus genomen. Terwijl als je ons er officieel bij betrekt, dan zou dat wel handig zijn. Ik was er vol van. Je hoort zoveel negatiefs over deze wijk en dan zijn er mensen die zich willen inzetten en hoor je gewoon niks. Het lijkt mij nu juist aardig dat je weet wat er speelt en dat je wordt uitgenodigd voor overleg. Jammer, dat dit niet gebeurt.' 

 

 

Opening voetbalkooi in de Mondriaanbuurt

Op woensdag 15 mei werd in de Mondriaanbuurt in Bilgaard een zgn. Panna-kooi (een voetbalkooi) geopend. De opening werd door Stanley Menzo en Oebele Herder van de gemeente Leeuwarden verricht door het onthullen van het naambord.

De naam, Mondriano, was bedacht door Mohammed Jedioui. Uit handen van Stanley Menzo ontving hij een voetbalshirt en een voetbal met de handtekeningen van de Cambuurspelers.
Hierna vond de aftrap plaats van een voetbaltoernooi.
Aan dit voetbaltoernooi werd medewerking verleend door het Futsal team van Cambuur.
Voorafgaand aan de officiële opening werd een basketbalclinic gegeven door spelers van Aris uit Leeuwarden
Naast het voetballen waren er nog andere aktiviteiten zoals de mogelijkheid voor de jeugd om via een kabelbaan vanuit een hoge boom, af te dalen.
Er was een springkussen voor de kleintjes en er waren gratis ijsjes en broodjes hamburger.
Een uitgebreid fotoverslag vindt u op www.bilgaardnet.nl

-------------------------------------------------------------------------

 

Succes voor de bewoners Mondriaanbuurt

Overgenomen uit: DE BEWONERSKRANT
"informatiemagazine voor leden van De Bewonersraad Friesland"

In de Mondriaanbuurt kregen de bewoners gaandeweg steeds meer vertrouwen in de herstructurering. De bewoners raakten enthousiast over de gezamenlijke planontwikkeling en maar liefst 75% van de bewoners heeft uiteindelijk één of meer bewonersavonden bezocht. Hierdoor is een gezamenlijk plan ontstaan met veel draagvlak. Na de induviduele enquétes bleek 83% van de bewoners akkoord te zijn met de definitieve plannen voor sloop van de oude woning en de uitvoering van de nieuwbouwplannen. De plannen zijn ook gepresenteerd aan de commissie Stadsontwikkeling (wethouder en raadsleden). Hierbij is niet alleen het fysieke plan (woningen) gepresenteerd, maar is de commissie ook voorgelicht over het sociaal programma. De commissie was onder de indruk van de ontwikkelingen in de wijk en van de manier waarop de bewoners, volgens het Protocol Herstructurering, bij de planontwikkeling betrokken zijn.

nr. 5

Margreet van der Laan, voorzitter wijkpanel Bilgaard

‘De investering in bewoners mag niet verslappen'

 

‘Ik ben blij dat er eindelijk wat gebeurt met de Mondriaanwijk. Sowieso ben ik blij dat de woningbouwcorporatie stopt met het rondpompen van bewoners waar iets mee aan de hand is. Er is nu gekozen om niet alleen de wijk te verbeteren maar ook om aandacht te schenken aan de bewoners. Ik hoop wel dat die investering niet stopt wanneer de wijk weer is opgebouwd en de bewoners terugkeren. Die investering in de bewoners moet dan wel doorgaan.' Margreet van der Laan is voorzitter van het wijkpanel Bilgaard. Vanuit haar woning in It Blyn Anker aan de Kei heeft ze een riant uitzicht over de wijk aan de oostzijde van Bilgaard.

Volgens Margreet van der Laan moet je ‘pro-actief' met een wijk bezig zijn. Je moet de problemen die zich kunnen voordoen al vroegtijdig in kaart brengen en actie ondernemen voordat het uit de hand loopt. ‘Ik zie dat nu gebeuren met de actie voor een voetbalkooi en dat is een goede zaak. Je moet de kinderen in die wijk iets bieden en de ouders erbij betrekken. Dat is belangrijk.'

 

Het is ook zaak om te leren van fouten uit het verleden, zo vindt Van der Laan. ‘We hebben dit allemaal al eens eerder meegemaakt met deze wijk. Moeilijke bewoners werden verstrooid over de wijk en over de stad en aan de problemen die dat met zich meebracht werd niks gedaan. Onze voorkeur gaat uit naar sloop, zoals nu staat te gebeuren, en naar verwachting keert 70 procent van de bewoners terug naar de wijk. Die bewoners moet je extra ondersteunen. Dat mag niet na een tijdje weer verslappen. Ik denk dat de inzet van de coaches die hier nu werken een goede zet is.'

Tien Tips van Margreet van der Laan voor het goed functioneren van een wijkpanel

 

 

nr.4

Margreet van der Laan, voorzitter wijkpanel Bilgaard

‘We willen serieus genomen worden bij stedenbouwkundige plannen'

 

‘Wij willen graag betrokken worden bij nieuwe stedenbouwkundige plannen in onze wijk. Maar dat schijnt op de een of andere manier niet te kunnen.' Margreet van der Laan, voorzitter van het wijkpanel Bilgaard voelt zich niet serieus genomen. ‘Iedere keer worden onze wensen aangehoord en vervolgens wordt gezegd door de woningcorporatie en de gemeente dat onze wensen ‘worden meegenomen'. Het is een standaarduitdrukking en een dooddoener. Ik vind dat je als wijkpanel serieus genomen moet worden.'

 

Van der Laan doelt op twee recente ervaringen in haar wijk: de invulling van de Ee-oever en de sloop van de sporthal Bilgaard. ‘Bij de plannen voor de sloop van de sporthal was het verhaal van wethouder Krol: dat is een bovenwijkse voorziening en daar gaan jullie niet over.' Bij de invulling van de Ee-oever gebeurde ongeveer hetzelfde. De gemeente presenteerde een plan met appartementen waar de wijk niet blij mee is.

Van der Laan: ‘We hebben de gemeente gewaarschuwd om de vergrijzing van Bilgaard tegen te gaan. Dus minder bouw van appartementen en meer grondgebonden woningen. We willen meer jonge gezinnen in de wijk. Daar doen we van alles aan om dat voor elkaar te krijgen. We hebben als wijkpanel een promotieplan laten maken en we hebben ons als wijk gepresenteerd op het Woonfestival. De gemeente is het met ons eens, tenminste dat krijgen we steeds te horen, en dan toch die plannen voor appartementen aan de Ee-oever. We zien daar graag eengezinswoningen gerealiseerd en een klein stukje dat bestemd is voor recreatie voor alle bewoners uit de wijk. Maar we worden niet gehoord in het spel tussen gemeente en projectontwikkelaars.'

 

Als je kiest voor minder vergrijzing, dan moet je daar ook voor staan, zo vindt het wijkpanel. ‘Een gevarieerde wijk is het allerbeste om in te wonen. Het gaat om het goed functioneren van de scholen, de winkels en allerlei andere voorzieningen. Dat spreekt toch eigenlijk voor zich? Er is geen goede communicatie over de plannen, dat zie je nu weer bij die Ee-oever. Je begrijpt dat we niet ongelukkig zijn met de procedure die nu is verloren door WoonFriesland en hopen dat hier andere plannen gerealiseerd worden maar dan wel in overleg met ons.'

 

Als wijkpanel moet je af en toe stevig aan de bel trekken, zo is de ervaring van Margreet van der Laan. ‘Met het Leeuwarder Bos gebeurde lange tijd helemaal niks. ‘Dat is een productiebos', zo werd ons doodleuk verteld. Daar geloofden we niks van, en dat bleek ook zo te zijn. We kregen een verhuisdoos vol met documenten van de gemeente, zo van: zoek het maar uit. Dat is toch niet normaal? We hebben het uitgezocht en de gemeente is in actie gekomen. Maar dat dit zo moet...'  

Reactie op het bovenstaande overgenomen van Liwwadders.

Feitsma PvdA: onaanvaardbaar dat Bilgaard onvoldoende wordt gehoord
 
PvdA-fractieleider Sjoerd Feitsma is verbaasd over de haperende relatie tussen gemeente Leeuwarden en het wijkpanel Bilgaard. Dat laat hij desgevraagd weten. Feitsma reageert hiermee op de kritiek van wijkpanelvoorzitter Margreet van der Laan. Van der Laan vindt dat het wijkpanel onvoldoende serieus wordt genomen (zie het bericht hieronder).

Sjoerd Feitsma: 'Ik heb haar gebeld maar nog niet kunnen bereiken. In dit geval weet ik dus niet of mevrouw Van der Laan contact heeft gehad met het wijkmanagement. Maar het Wijkpanel niet betrekken bij dergelijke plannen is onaanvaardbaar. Ook direct omwonenden moeten benaderd en natuurlijk gehoord worden. Ik kan mij niet voorstellen dat dit bij een project van deze omvang niet is gebeurd. De gemeente heeft een wijkmanager aangesteld om als het ware te bemiddelen in dit soort gevallen, het Wijkpanel doet er dan ook goed aan contact op te nemen met het wijkmanagementteam.'

'Het bericht verbaast mij omdat ik van andere panels juist hoor dat het contact met name met wijkmanagement zo goed is. Soms hapert de communicatie met de diensten, bijvoorbeeld bij stadsontwikkeling, wel eens maar via het wijkmanagement team wordt dit over het algemeen snel gecorrigeerd. Het Wijkpanel weet ook dat ze hier moeten zijn.'

 

Nr.3

 

Gesprek met een bewoonster in de Mondriaanwijk

‘De eigen mensen veroorzaken de overlast'

 

Ze woont nu al jaren in de Mondriaanwijk en wil niet met haar naam op site of in de krant.. Het zijn zware jaren geweest. Ze heeft besloten de wijk de rug toe te keren. ‘Het was zwaar en ook wel leuk. Het leuke was dat hier veel kinderen wonen waar je snel contact mee hebt. En de buitenlanders zijn vaak ook leuke mensen, je leert van hun cultuur. Maar zwaar, ja dat ook. Kijk maar naar buiten, dan zie je wat ik bedoel. Ik heb kinderen en die kun je hier onmogelijk goed laten opgroeien, dat bestaat niet. We kunnen 's zomers niet in onze tuin zitten. Waarom niet? De buren hebben honden en die laten ze niet uit. Ja, in de tuin. Gaat dat straks veranderen wanneer iedereen in een nieuwe woning woont? Ik geloof er niks van, ik ga er in ieder geval niet meer op wachten.'

De gemeente Leeuwarden kent voor gevallen zoals ze beschrijft het meldpunt overlast. Hier worden de overlastmeldingen opgenomen en doorgegeven aan de afdelingen die voor een oplossing moeten zorgen. Is de oplossing gevonden, dan wordt het probleem weer afgevinkt. En hielp het klagen bij het meldpunt? ‘Ik heb diverse malen het meldpunt overlast gebeld, maar aan het eind van de rit zitten wij nog altijd met de problemen. Ik zal niet zeggen dat er niks is gebeurd, er is hulp gekomen maar uiteindelijk zonder succes. Als ik het hier zo bekijk, dan zijn het ook vooral de eigen bewoners die er een zooitje van maken. Van de buitenlanders heb je geen last. Maar die anderen, daar valt niet mee te praten. Dat is van een ander niveau. Die praten met honkbalknuppels. Ik weet er alles van. Zou je dat kunnen veranderen? Die mensen handelen en reageren al hun leven lang op die manier.'

woensdag, 28 januari 2009

________________________________________________________________________________

Nr.2

Frits Foekema, voorzitter Havankpark

Frits Foekema is tot de algemene ledenvergadering in maart voorzitter van het Havankpark. In maart wordt hij opgevolgd (als de algemene ledenvergadering hiermee instemt) door buurtbewoner Johan Willem de Groot.

Het Havankpark, de wijk met 150 woningen direct ten noorden van de Mondriaanwijk, wordt over de plannen geïnformeerd door het wijkpanel Bilgaard en verder via de artikelen die in de krant verschijnen. De Mondriaanwijk vormt als het ware de entree tot het Havankpark. Foekema had graag gezien dat die entree tot de wijk meegenomen werd in de plannen rond de afbraak en nieuwbouw van de Mondriaanwijk, maar dit is vooralsnog niet het geval. ‘Het zou mooi geweest zijn als de plannenmakers ook een idee voor de toegangsweg en voor de groenstrook langs de Dokkumer Ee hadden gepresenteerd.'

Voor dit laatste gebied zijn jaren geleden woontorentjes getekend. Hiertegen is bezwaar gemaakt vanuit het Havankparkt en jachtbedrijf Hofstra aan de overkant van de Dokkumer Ee. ‘Het veldje heeft een woonbestemming en dient voorlopig als speelveld. Het is een slechte zaak dat dergelijke plannen niet direct meegenomen worden, inclusief een goede verkeersafwikkeling voor onze wijk.'

Ook van de studentenflats in de noordoostelijke hoek van de Mondriaanwijk, pal bij de ingang van het Havankpark, is Foekema minder gecharmeerd. Hij spreekt hierover overigens wel op persoonlijke titel, het is officieel niet tijdens een van de ledenraadsvergaderingen aan de orde geweest. ‘Er is enige overlast van de studenten en er is regelmatig troep bij de vuilcontainers. Je kunt twisten over of dit nou wel zo'n goede huisvesting is voor studenten en of je ze allemaal bij elkaar moet zetten.'

woensdag , 28 januari 2009

 

________________________________________________________________________________

Nr.1

Aanpak Mondriaanwijk is begonnen

tekst: Veldman

Eerste bewoners vertrekken naar wisselwoning

Dikke pakken papier zijn er inmiddels over de Mondriaanwijk geproduceerd maar nu zit er letterlijk beweging in de buurt: de eerste bewoners zijn naar een wisselwoning vertrokken. De verhuizing vormt de start van een ingrijpende nieuwbouwoperatie in de oostelijke wijk van Bilgaard. In september start de daadwerkelijke sloop die begint bij het Van der Leckplein.

Wat er gaat gebeuren is de bewoners in de afgelopen maanden duidelijk gemaakt: de bestaande woningen worden gesloopt, er komen nieuwe woningen voor in de plaats. De huidige bewoners kunnen, als zij dat willen, terugkeren naar hun wijk. Hun woonlasten zullen over het algemeen dalen omdat de nieuwe woningen van betere kwaliteit zijn en daardoor het energieverbruik laag zal zijn. Het enige dat niet verandert zijn de flatgebouwen aan de noordrand van de wijk bij de toegang van het Havankpark. Deze twee flatgebouwen blijven voorlopig bestaan.

De 170 gezinnen, met ongeveer 600 bewoners, van de Mondriaanwijk zijn in de afgelopen maanden uitvoerig geïnformeerd over de plannen die op stapel staan. In meerderheid gaan zij akkoord met de voorgestelde sloop van de bestaande woningen en nieuwbouw. Naar verwachting keert het grootste deel, zo'n tachtig procent, weer terug naar de wijk.

Op dit moment voert de eigenaar van de panden WoonFriesland een onderzoek uit naar de specifieke wensen van de bewoners. Alle bewoners worden thuis bezocht. De bewoners kunnen nogmaals aangeven wat zij van de wijkvernieuwing vinden en met welke specifieke omstandigheden tijdens het bouwproces rekening gehouden moet worden.

‘Tijdens het persoonlijke gesprek kunt u dus uw stem uitbrengen over de definitieve plannen. Het antwoord op de vraag of u het wel of niet eens bent met de plannen voor uw woning op de vragenlijst is bindend, oftewel dat is uw definitieve antwoord, daar zit u aan vast', zo schrijft WoonFriesland in het informatieboekje dat over de wijk is verschenen. ‘U, als huurder, en de medewerker van WoonFriesland ondertekenen ter plekke de vragenlijst voor akkoord'.

Ook de gemeente Leeuwarden is actief met onderzoek in de wijk. Wijkcoaches hebben inmiddels 110 woningen bezocht om te kijken hoe de woon- en leefsituatie verbeterd kan worden. De coaches wijzen bewoners erop om gebruik te maken van bepaalde regelingen voor vergoeding van de aanschaf van een wasmachine of andere kosten. WoonFriesland komt overigens nog een keer aan de deur, nu met de definitieve invulling van de plannen en met het voorstel voor de locatie van de nieuwe woning.

Nog altijd onduidelijkheid over randen Mondriaanwijk

De aanpak van de dichtbevolkte Mondriaanwijk is begonnen. De keuze voor nieuwbouw moet leiden tot meer wooncomfort, lagere woonlasten, gezondere woningen en een betere wijk. Opmerkelijk is dat de betrokken instanties (WoonFriesland en de gemeente Leeuwarden) er niet in geslaagd zijn om de plannen van alle delen van de wijk meteen goed in kaart te brengen. Zo blijven de twee flats in de Mondriaanwijk met een eenzijdige bevolkingsgroep (studenten) gehandhaafd en roepen de plannen rond de Ee-zone (het gebied langs de Dokkumer Ee) nog altijd vraagtekens op. Na jaren overleg is nog altijd niet duidelijk wat hier staat te gebeuren.. Dit betekent dat de bewoners van de aanpalende Havankwijk ook nog altijd niet weten hoe de toegang tot hun wijk eruit komt te zien.

Wijkbewoner Piet Nota: Ik vertrek

‘Ik weet niet of het wel goed komt met de Mondriaanwijk, Met alleen nieuwe stenen ben je er niet'. Wijkbewoner Piet Nota heeft zo zijn twijfels over de kans van slagen van de nieuwe Mondriaanwijk. Zijn twijfels zijn in korte tijd zo groot geworden dat hij besloten heeft zijn wijk na 27 jaar te verlaten. ‘Ik vertrek. Ik heb de renovatie van de naburige Vrijheidswijk goed in de gaten gehouden om te kijken of de plannen kloppen. Ik heb nauwkeurig gekeken of de verbeterplannen die men had ook tot daadwerkelijke verbetering hebben geleid. Als ik nu door die pas gerenoveerde Vrijheidswijk loop, dan zie ik die verbetering niet. Ik zie dezelfde hoeveelheid rotzooi om de huizen. Er ontstaat toch weer een ranzig randje.'

Een nadere inspectie in de Vrijheidswijk leert dat de omgeving van enkele panden aan de pas opgeleverde Koeriersterespel een naargeestige indruk maakt. De eigenaar van de panden heeft gekozen voor draadstaal als erfafscheiding in de hoop dat plantengroei de tuin aan het zicht zal onttrekken. Voorlopig betekent dit dat inkijk in alle hoeken van de tuinen mogelijk is. Die inkijk geeft inzicht in het gedrag van de bewoner en dat stemt hier en daar niet tot grote vrolijkheid. Fietsen, barbecues, plastic tuinmeubilair, gestapelde autobanden en kunstkerstbomen doen de gerenoveerde wijk geen eer aan. Ook vlaggen en doeken voor de ramen die als vitrage en gordijn fungeren dragen niet bij aan een prettig leefklimaat. Voormalig wooncorporatie-directeur Hilde van Ree had er in een interview in NRC Handelsblad nog zo tegen gewaarschuwd: ‘Die vlaggen voor de ramen willen we niet. Dat gaan we aanpakken.'

Na een wandeling door de Vrijheidswijk weet Nota genoeg. Een wijk moet je gezamenlijk in ere houden, is zijn mening. Niet voor niets gaf Nota zich op voor de Bewonerswerkgroep om de Mondriaanwijk weer een vrolijk gezicht te geven. ‘Alle oorlogen heb ik hier in deze wijk meegemaakt. De Meenthe (de voorloper van de Mondriaanwijk) werd binnen Bilgaard eigenlijk al wat apart behandeld. We liggen aan het voeteneind en zo is deze wijk ook altijd behandeld. De wijk herbergt te veel negatieve krachten en dat valt moeilijk te doorbreken. Ik heb hier geen vertrouwen meer in.'

Volgens Nota is zijn vertrouwen geslonken omdat er niet geleerd wordt van eerdere ervaringen. Hij vindt dat er wel ‘heel erg veel verschillende nationaliteiten' in de wijk wonen. Het zijn gezinnen die zo hun eigen opvattingen over wonen hebben. ‘Bij de een houdt het wonen bij de voordeur op en bij de ander begint het daarachter.' Die laatste groep bemoeit zich nergens mee. Je zou met tact en beleid bewoners op hun verantwoordelijkheid voor de buurt moeten wijzen, vindt Nota.

Opbouwwerker Siebe de Vries ziet kansen voor de wijk. Hij stelt wél dat er een stevige gedragsverandering moet plaatsvinden bij enkele bewoners. Waar zijn optimisme op gestoeld is, is niet geheel duidelijk. ‘We gaan zeer intensief met de mensen praten.'

Piet Nota heeft zich altijd ingezet voor zijn buurt. In september gaf hij zich op voor de Bewonerswerkgroep die tijdens de nieuwbouw als spreekbuis zou moeten gaan fungeren voor alle bewoners. De werkgroep is nog niet bijeen geweest. Nota: ‘Het is erg stil geworden rond de werkgroep. Er komen wel wat brieven en plannen door de bus, maar het is allemaal nog erg vaag. We zijn nog niet bij elkaar geroepen. Ik ben het een beetje beu.'

Ook mevrouw Ceder heeft zich opgegeven voor de Bewonerswerkgroep. Ook zij heeft sinds september nog weinig activiteit gezien. ‘Tijdens de schoonmaakactie in de wijk heb ik me opgegeven. Dat was hartstikke leuk. We wilden de entree van de wijk wat opknappen. Er zijn door WoonFriesland takken opgehaald, maar we hadden ook graag zwarte grond gekregen om borders te maken en hier bollen in te planten. Daar wordt de wijk fleurig van. Ik had meer actie verwacht. Maar ik heb nog niks gehoord en nog geen zwarte grond gezien. Ze moeten meer achter hun broek gezeten worden.'

Dinsdag, 20 januari 2009

Maquette Mondriaanbuurt